มีแสลงของภาษาปะกิต ว่า “Apple Juice” น่ะ แปลปกติว่า น้ำแอ็ปเปิ้ล แต่ พอเป็นแสลง กลับ แปลว่า เรื่องไร้สาระไปได้อย่างไง มะรู้

ปกติ เป็นน้ำแอปเปิ้ล มีประโยชน์มากมาย เพราะสารอาหารแยะ
พอแสลง ดัน เป็นไร้สาระไปได้ อาจจะหมายความว่า จริงๆ แล้ว เรื่องไร้สาระนั้น อาจจะมีประโยชน์ไม่ทางใด ทางหนึ่ง ก็ได้มั๊งเนี้ย

อิอิ อันนี้ นอกเรื่องไปไหนไม่รู้ เป็นสาระหรือเปล่า ก้อไม่รู้อีก อิอิ

ชีวิต (คน) คือความไร้สาระน่ะ

แต่เรามันโรคจิต เผลอกัดอะไรเข้า ก็ปล่อยไม่เป็น
ไปๆ มาๆ ดัน กินเวลาชีวิตเราเข้าไปเกือบสิบปี

แต่มันก็สะใจเราไปอีกแบบง่ะ อุอุ

เป็นเครื่องมือเอาไว้ช่วยพิจารณาว่าจะเชิ่ออะไร รายละเอียดของพระสูตรตัวนี้ ถามกูเกิ้ลได้

และอีกอย่าง สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ

การเชิ่อมโยงของเรา ไม่ได้เป็นเรื่องมหัศจรรย์ของสมอง แต่อย่างใด ทั้งสิ้น

มันเป็นประสบการณ์ตรงของเราทั้งน้าน
ก็แค่เข้าไปอยู่ในจุดต่างๆ ที่เราเชิ่อมโยงนั่นแหละท่าน

เริ่มจากชักไม่เข้าท่า เกี่ยวกะสภาสถาปนิก จากนั้น วิเคราะห์ หาสมมุติฐาน จากพฤติกรรมของกลุ่มทำงาน ในหลายๆ ด้าน หลายๆ มิติ

มันเป็นเรื่องกฏหมาย รู้ไหมตอนนั้นเราหัวฟูนั่งอ่านกฏหมายขนาดไหน ไปยื่นหนังสือที่ทำเนียบรัฐบาลก็หลายรอบ ปรึกษาทนายความเป็นระยะ

รู้สึกว่าความรู้ไม่เพียงพอ ก็ไปเรียนต่อคลอสสั้นๆ ในสาขาต่างๆ นับไม่ถ้วน ถึงขั้นต่อ ปริญญาโท ก็ไปเยื่ยมชม ซะหลายที่

เมื่อทำไปตามนั้น เริ่มเห็นภาพเป็นรูปเป็นร่าง ก็สรุป สมมุติฐานเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา เราชอบวิชาวิทยาศาสตร์ที่สุด มากกว่าศิลปะเสียอีก (วิทยาศาสตร์ เป็นสิ่งที่เราชอบ แต่ศิลปะเป็นสิ่งที่เราทำได้ดี) ดังนั้นเราจึงใช้พื้นฐานการคิดแบบวิทยาศาสตร์ คือเมื่อตั้งสมมุติฐานแล้ว ก็ต้องทำการพิสูจน์ ทดลอง จนได้คำตอบ

ไม่ยากสำหรับเรา เพราะเราคบค้าสมาคม กับคนหลายกลุ่ม หลายวงการ อยู่แล้ว มีคนให้เราทำเป็นโมเดล ได้ทดลองศึกษา และจากการที่เราเสาะแสวงหาความรู้เหล่านั้น เราก็ทำการสังเกตการณ์ความเป็นไปของแต่ละจุดที่เราเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

น่าแปลก และน่ามหัศจรรย์กว่าที่ท่านตั้งข้อสังเกตเสียอีก ที่ทุกเรื่อง กลับเชิ่อมโยงไปแหล่งเดียวกันหมด หุหุ

คิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ
มันไม่มหัศจรรย์เลย แต่มันใช้ความทุ่มเทต่างหาก ร่วมสิบปี ทีเดียว

ยิ่งสาว ก็ยิ่งพบเรื่องน่ากลัว
ณ วันนี้ มันคลี่คลายไปแยะมากแล้ว

ถามว่าเราใช้ชีวิตอย่างไร น่ะหรือ
ก็ใช้ชีวิต ในฐานะคนไทยคนหนึ่ง ที่ทำตัวให้เป็นประโยชน์ แก่ทุกที่ที่เกี่ยวข้อง และที่สำคัญ ประเทศนี้ เพราะเราแค่เห็นแก่ตัวตรงที่รู้ว่า ประเทศแย่ เราก็แย่ เศรษฐกิจภาพรวมเสีย เราก็ซวยไปด้วยไง

ทำไมจะไม่รู้ว่ากลุ่มทำงานเก่งน่ะ

ก็กลุ่มตั้งต้นน่ะ เราเลือกมากะมือเราทีเดียว
หรือ จะว่าเรามหัศจรรย์ สรรหาคำมาพูดอีก

แล้วท่านละ ใช้ชีวิตอย่างไร เราวิสัชชณาแล้ว ก็จะปุจฉาบ้างล่ะ

ยิ่ง งงงงงงงง ไปกันใหญ่ครับ

อืมมม…แล้วอีกอย่าง คนเราเนี่ยน่ามหัศจรรย์จริงๆที่มีสมองไว้ขบคิดเชื่อมโยงความรู้ต่างๆได้เป็นคุ้งเป็นแคว แต่ทำมั๊ยๆ กับคำถามง่ายๆว่า “เราควรใช้ชีวิตของเรายังไง” กลับตอบตัวเองกันไม่ได้ซักที

ปุจฉา

jelจะใช้ชีวิตของเจลยังไง?

ท่านเอง ก็กำลังเป็นเครื่องมือทางการเมืองอยู่แล้วหรือเปล่า อย่างไม่รู้ตัว ถ้าเค้าเกิดทำประโยชน์ให้ประเทศ ที่เราอาศัย เกิด แก่ เจ็บ ตาย ตรงนี้ แล้วเราไป เกลียดและทำให้เกิดอะไร อย่างที่เกิดอยู่นี่

ไม่ได้บอกให้ชอบ หรือเกลียด

แต่จะบอกว่า จะให้เค้ามาเป็นรัฐบาล นะ ไม่ใช่มาเป็นเพื่อนหรือคนในครอบครัว ที่ต้องมีการพิจารณาที่แตกต่างกัน เป็นรัฐบาลต้องทำให้รัฐ รุ่งเรือง ไม่ใช่มาเป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับเราอย่างใกล้ชิดสักกะหน่อย เหมือนรับลูกน้องเข้าทำงานในที่ทำงานเรา เราจะพิจารณาอะไร เค้าทำงานให้เรา และไม่สร้างความเสียหายให้กับบริษัท ใช่มะ หรือคุณ จะสาวใส้ ให้ปรุโปร่งไปกว่านั้น แค่พนักงานในบริษัท น่ะ

การเมือง หมายถึงเรื่องของรัฐ หรือเปล่า กรณี ที่ว่านั้น ไม่ใช่ซะทีเดียวนะ แต่เป็นเรื่องของกลุ่มเถื่อนๆ ที่สถาปนาตัวเอง แล้ว โกยสมบัติของชาติ เข้าพกเข้าห่อตัวเอง

ที่นี่ถ้าการเมือง หมายถึงเรื่องของรัฐ ก็คือ ทำในเงื่อนไข ของสิ่งที่ขึ้นตรงกับรัฐบาล และคณะรัฐบาลผู้ที่จะเข้ามาบริหารประเทศ คือนักการเมือง

เมือ สิ่งอันไม่ชอบเหล่านี้ เกิดจากการทำผิดกฏแห่งรัฐ หรือก็คือกฏหมาย กฏของราชการ ก็ต้องล้าง หรือ แก้ไขด้วยส่วนของรัฐ (ดังเช่นที่ได้แนะนำต่างๆ นาๆ ไปในกระทู้ มิสเตอร์ดวง) คือว่าไปตามกฏหมาย ทีนี้ ไปเกี่ยวข้องกับ ใครจะมาบริหารประเทศอย่างไร ก็ท่านไม่คิดบ้างเหรอ ทำไม่สางชมพู ถึงได้อุกอาจขนาดนี้ ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องผิดกฏหมาย เล่า แถมทำกันอย่างซึ่งๆ หน้า ไม่สนว่าประชาชน จะว่าอย่างไร (นั้นเพราะท่านไม่ค่อยสนการบ้านการเมือง หรือเปล่า เป็นเหตุให้สาขานี้ ไม่มีเพาเวอร์ที่ ทั้ง ชอบ และมิชอบทางการเมือง เลยกลายเป็นเหยื่อให้เค้ามาอุกอาจทำกันซึ่งๆ หน้า แบบ หักเหลี่ยมนักเลงแบบนี้ —- นี่แหละคำว่าเหยื่อการเมืองของแท้) ก็เพราะเค้ามีความสัมพันธ์พิเศษ กับ กลุ่มการเมืองบางกลุ่ม ที่มีความสัมพันธ์ อย่างลึกซึ้งที่เค้าจะมาวางตัวเป็นรัฐบาลน่ะ

แล้วมันเกี่ยวอะไร เรื่องนี้
ก็ตอนนี้ ก่อนหน้านี้ในช่วงที่ประเทศเราเป็นยุคมืด เพราะสางเขียวเนี้ย ท่านไม่สังเกตหรือว่า ขบวนการยุติธรรม หรือฝ่ายนิติบัญญัติของเราเป็นอย่างไรไปแล้ว ดังนั้น จะทำเชิงกฏหมายอย่างไรคนพวกนี้ ก็ย่ามใจ

ทีนี้ ท่านลองมองย้อนไปไกลกว่านั้นว่า เราพึ่งกฏหมายได้ขนาดไหน อาจไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วมันก็ยังดูเป็นรูปเป็นร่างไหม ก่อนการปฏิวัติน่ะ หุหุ

อย่างไร ก็ตาม ไม่ว่าจะพึ่งพิงได้ หรือไม่ ก็ต้องดำเนินการ หาหลักฐานต่างๆ เข้ามาสู้ ถ้าถึงที่สุด ก็ต้องมีการฟ้องร้องกัน ดังนั้น จึงอาจจะต้องมีการเชื่อมโยงต่อไปกะโครงการแม่ เพราะเป็นความผิดต่อเนื่องกัน และเป็นการเพิ่มน้ำหนักให้กับเคส เรื่องที่จะเล่นงานเค้ากลับ

ที่นี้ถ้าเราชนะเชิงกฏหมายในระดับหนึ่ง แล้วการดำเนินการต่อล่ะ
ถ้าภาครัฐไม่สนับสนุน หนุน งบประมาณต่อ ก็เฉาอีก แม้จะมีอนาคตที่จะเลี้ยงตัวเอง ก็ได้เหอะนะ แต่ตอนนี้ ขาเราแข็งแรงหรือยัง

สิ่งที่ทุกคนทราบดี ว่า พรรคที่ทุกคนตั้งข้อรังเกียจนี่(แล้วไม่รังเกียจพรรคอื่นหรือไงนะ สงสัยง่ะ) เข้ามาก็ต้องสานต่ออยู่แล้ว ก็ทำมาจนขนาดนี้แล้ว พวกคุณจะเกลียด จะชอบเค้ายังไง เค้าก็สานต่ออีกนั่นแหละ (เป็นการเมืองอย่างที่ท่านคิดเปล่าเนี้ย ก็หน่วยงานของรัฐน่ะ มันก็ต้องขึ้นกับรัฐบาล เรื่องออกจะธรรมดา)

ทำไมเราจะไม่รู้ว่าเค้าคนนั้น ที่ท่านว่าน่ะจะอยู่ได้ถ้าไม่มี TCDC แหงล่ะ ไม่มีใครตายหรอก ถ้าไม่มี ที่แห่งนี้น่ะ

สมกับเป็นคำตอบของเค้าคนนั้น ของท่านจริงๆ หุหุ
แล้วเค้าคนนั้นน่ะ ไม่ได้มีความสุขที่ได้ทำ TCDC หรือ มันไม่ได้เป็นอะไร อย่างที่เค้าคนนั้นฝันอยากที่จะทำเหรอ รวมทั้งตัวท่านด้วย 3d

ไม่มี ไทยรักไทย อีกต่อไปแล้ว อันนี้เป็นสัจจะพจน์ คำพูดที่เป็นความจริงที่ไม่ต้องพิสูจน์

ปูนนี้แล้วอ่ะนะ ความสำเร็จแห่งการงานก็เป็นที่พอใจ ไม่อยากทำอะไร ให้ประเทศบ้างเหรอ มันเป็นการเมือง แต่ไม่ใช่การเมืองอย่างที่ท่านคิดหรอกนะ เรามั่นใจ อย่างมาก หุหุ ไม่เชื่อ ลองตั้งปุจฉา ถามมาดิ

เพราะ พรรคดังว่า แม้ไม่ได้เป็นรัฐบาล ก็จะต้องเกิด อะไร อย่างนี้ ขึ้นอีกแน่นอน แต่เป็นไปเพื่อรากหญ้าน่ะ อุอุ ลองเป็นผู้ให้กันหน่อยไหม มีความสุขน้า จา บอก ให้

หุหุ

good ที่จะสู้ต่อไป

ไอสไตน์ : เค้าว่าไว้ว่า มนุษย์ เราไม่สามารถอยู่ได้อย่างปกติสุขได้ ด้วยความรู้เพียงด้านเดียว

ฉันท์ใด ก้อ ฉันท์นั้น

เวลาจะสร้างสรรค์อะไร ขึ้นมาบนโลก หรือในประเทศ

ตัวอย่างเช่น TCDC ต้องอาศัยปัจจัยอะไร บ้างหรือ

คนเก่ง กลุ่มที่ท่านว่า
วิสัยทันศ์ ของบางคนที่อยู่ในจุด ที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบความเป็นอยู่คนทั้งประเทศ

อย่างใด อย่างหนึ่ง ก้อ ไม่เกิดผลอะไรเลย

วิสัยทัศน์อย่างเดียว ก้อ เหลวเป๋ว เช่น บริวารอีก หก นั่นแล แล้วลองสอบทานไปดูดิ เกี่ยวกะ สางชมพูป่าว เป็นบทเรียนอันสำคัญยิ่ง แก่ ผู้มีวิสัยทัศน์ เช่นกัน

คนเก่งอย่างเดียว เมื่อไหร่ จะคิดการเพื่อส่วนรวม ไม่งั้น ใยจึงเกิดอะไรทำนองนี้ ขึ้นในยุคนี้ได้

ก่อนหน้านั้น ท่านก็พากันสบักสบอม จากวิกฤต 40 ลืมไปแล้วหรือ จุดประสงค์แฝงเร้น บางอย่างของโครงการเหล่านี้ ก็มาจากที่ต้องการบรรเทา กลุ่มชนกลุ่มน้อย ที่ว่านี้ประคับประคอง จากวิกฤต และเกี่ยวเนื่องกับการที่สางชมพูยื่นมือเข้ามาแทรกแซง วิชาชีพต่างๆ เห็นได้ชัด จากสภาสถาปนิก ลองดูพฤติกรรมบางอย่าง กรณีพยายามหาเสียงให้สมาชิกผ่านร่าง พรบ. สถาปนิก ท่านคุ้น หรือเปล่า กับคำพูดที่ว่า “ปล่อยให้ผ่านไปก่อน แล้วค่อนมาแก้ที่หลัง” คุ้นไหม กับ การหาเสียงให้ประชามติผ่านร่าง รัฐธรรมนูญ (หรือไม่เคยได้ยินเพราะ ไม่เคยสนใจ แม้เค้าจะเบียดเราตกขอบ ถ้าไม่ใช่สีชมพู เล่นกันแรงขนาด ออกกฏหมายมากำกับ) และที่ทำงานมาก่อนหน้านี้ ก่อนปฏิวัติน่ะ โครงการนี้ เกิดได้เพราะการเมือง แล้วเมื่อเกิดขึ้นมาแล้ว การเมืองไปแทรกแซงให้ท่านรำคาญใจหรือเปล่าล่ะ

เรื่องทุกเรื่องเกี่ยวโยงกันอย่างมีนัยยะสำคัญ

การศึกษา สัมพันธ์ กับวิชาชีพ วิชาชีพสัมพันธ์ กับคน และการประกอบอาชีพหาเลี้ยงตน เกี่ยวกับคนซึ่งจะโยงใยต่อไป ถึง อำนาจ (คำแสลงจริงๆ) ความโลภไม่เคยเข้าใครออกใคร เมื่อไหร่พวกท่านจะเฉลียวใจกันซะที ว่า สถานการณ์ ประเทศชาติ นั้นวิกฤตขนาดไหน มีคนบางกลุ่ม พยายามเข้ามากุมอำนาจประเทศชาติ ผ่านสถาบันการศึกษามาเป็นเวลานับสิบปีแล้ว(การนำเอาสถาบันออกนอกระบบ ก็เกี่ยวโยงกันอย่างมีนัยยะสำคัญเช่นกัน) แล้วทำไมถึงพยายามทำวิชาชีพ ให้ขึ้นอยู่กับสถาบัน และการจะเติบโตไปในวิชาชีพต่างๆ ก็ถูกจับให้มาโยงกับสถาบันการศึกษาอีก จะต้องมีวุฒิต่างๆ มากำกับ—ในที่นี้กล่าวรวมถึงวิชาชีพอื่นด้วย (หรือกลัวข่าวปล่อยเกี่ยวกับคนรวย ที่ว่า จะยึดประเทศงี้ ซื้อประเทศไทยงี้ เอาเข้าจริงๆ เรื่องกลับตรงกันข้าม ในขณะที่เค้าปล่อยข่าวให้ท่านเกลียดด้วยเหตุว่าเค้ากำลังซื้อประเทศ แต่เค้ากำลังขายกิจการต่างๆ ของเค้าต่างหาก พอความจริงปรากฏ ท่านก็ลืมไปหมด ว่า ถูกทำให้เกลียดด้วยเรื่องอะไร แถมมีการปั้นกระแสให้เกลียดในเรื่องอื่น ลุกลามไปจนปานปลายมาถึงวันนี้

ที่สำคัญ ไอ้คนที่มาปล่อยข่าวนี้ ถึงกับออกมาสารภาพผิด แล้วขอขมาคนทั้งประเทศ กรณี ให้ข้อมูลเท็จ ด้วยการบวช ที่เค้า แห่ไปคัดค้านไม่ให้บวชที่วัดชนะสงครามนั้น น่ะ ท่านทราบข่าวหรือเปล่า วันนี้ ท่านเกลียดไปแล้ว ฝังไปที่จิตไร้สำนึกเสียแล้ว ลองคุ้ยๆ มันดูหน่อยไหมว่า เกลียดเพราะอะไร น่ะ

หรือว่าท่านเป็นหนึ่งในผู้เสียประโยชน์ เคสคล้ายๆ กับ เขายายเที่ยง (บังเอิญเรารู้มาว่า เค้าซื้อใจคนด้วยทำดินอันเป็นทรัพย์แผ่นดินด้วยนะ ถ้าท่านไม่เกี่ยวก็แล้วไปนะ ท่านนะ)

การเมือง สังคม เศรษฐกิจ เกี่ยวเนื่องกันอย่างแกะไม่ออก

ท่านจะปฏิเสธความจริงที่เกิดขึ้นด้วยการเอามือปิดหน้าปิดตาไม่รับรู้ความจริง ของความเป็นไปของโลกนี้ แล้วมันจะไม่เกิดขึ้นหรือ มันไม่ดำเนินไปตามครรลองของมันต่อไปหรือ ท่านก็คงไร้เดียงสายิ่งนัก

เรื่องที่มันเกี่ยวกะการเมืองน่ะนะ มันเป็นเพราะเป็นธรรมชาติของมัน ไม่ได้มีใครไปจับโยงใย

อย่างใดคือการที่ ซัมบอดี้ จับโยงไปเรื่องการเมืองหรือ
ท่านลองเผยความในใจให้เราทราบหน่อยเป็นไง แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันนะ

ท่านตีความ คำว่า การเมือง ว่าอย่างไร มาตั้ง ปุจฉา วิสัชชนา กันหน่อยเป็นไง มาดูดิว่าเข้าใจกันไปทางไหนกันน่ะ

ผลงานความดี ย่อมต้องอยู่กับผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด ไม่ว่า คนเก่งที่ทำงาน หรือ รัฐบาลที่ผลัดดันให้เกิดงาน รวมถึงปัจจัยอื่นๆ อีกมากมาย ทั้งที่เห็นด้วยตา และไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ให้เครดิตแค่ปัจจัยเดียวที่ท่านพอใจ เราขอต่อว่าท่านเลย ว่าท่านช่างใจร้าย และคับแคบมาก ใยจึงไร้เดียวสาถึงขนาดไม่รู้ที่ว่า ใดๆโลกนี้ เกิดจากสิ่งหลายสิ่งประกอบกัน เลือกที่ชอบเพียงอย่างเดียว ที่ไม่ชอบเขี่ยออก มันก็ไม่เกิดงานน่ะดิ เพราะค่านิยม อย่างนี้ เมืองไทยถึงไม่พัฒนา ดูฝรั่งเค้าทำงานดิ ทำหนังสือเล่มหนึ่งเค้าให้เครดิตแม้แต่คนที่ นั้งเรียงหนังสือรอการส่งออกไป ให้อีกฝ่ายรับไปดำเนินการ เค้าถือว่าเป็นทีมงาน ให้เครดิต แต่คนที่ออกหน้าหรือ มีอีก ตั้ง หกสิบ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เกี่ยวข้องกันน่ะ